Pieter Jouke is comedian, presentator, acteur, buro renkema, staat van verwarring, schrijver, etc.Terug van mezelf geweest
Rubriek: Main Blog
De ene dag kom je nog terug van vakantie en de andere dag zit je alweer op je werk. Je merkt dat je per uur minder bruin wordt. Je schaamt je nu al voor je uit bot gezaagde toeristenkettinkje. En niemand vraagt hoe je vakantie is geweest. Alleen je baas heeft even interesse getoond. Of “interesse getoond”, hij heeft in ieder
geval gevraagd hoe je in Godsnaam die achterstand weg gaat werken. Het leven zuigt grote tijd, denk je nog half in het engels, en je hebt gelijk. Maar er is ook goed nieuws. Over twee weken voel je die pijn niet meer. Over twee weken kom je weer gewoon op je werk, alsof het natuurlijk is dat je iedere dag precies acht uren op een kantoor door brengt. Alsof er iedere dag precies acht uren aan werk is. Over twee weken ben je gewoon weer een van die sukkels, die je heel je vakantie ongemist hebt gelaten. Over twee weken vraag je ook niet meer aan terugkomers hoe hun vakantie is geweest. Over twee weken ben je weer gewoon afgestompt. Over twee weken denk je niet eens meer aan je vakantie. Het ergste is nog dat je de eerste twee weken de keus hebt. Gewoon weg gaan en een baan zoeken die je wel leuk vindt. Gewoon tegen je baas zeggen dat je parttime wilt gaan werken en fulltime wilt gaan genieten. Gewoon tegen die collega zeggen dat we dat dus niet meer op die manier accepteren. Gewoon een middag er niet zijn als er even geen werk is, in plaats van alleen maar langer blijven als er een keer iets af moet. Gewoon accepteren dat het toch niet af komt. Maar aan het eind van de tweede week. Die laatste casual friday dat je in je hoofd nog vrij bent, geef je het al op. Dan komt nog dat weekend. Dat weekend waarin je weet dat je verslagen bent. Tuurlijk. Je doet nog je best. Je gaat nog een keer bijzonder koken. Je gaat toch proberen nog een stukje natuur te bewandelen in overvol Nederland. Maar bij de koffie na je bijzondere eten, voel je het al. Je houdt dit niet vol. Je bent gebleven wie je was. Je bent niet avontuurlijk. Je neemt niet je leven in je eigen hand. Je kiest niet echt voor jezelf. Even door de pijn heen bijten. Morgen is het weer maandag. Morgen hou je je oude masker weer voor je fletse gezicht. Maar er blijft altijd dat vlammetje, dat gloeiende kooltje. En er komt een keer een vakantie die door zet. Echt. Ik hoop het zo.
